Ik ben Mark Haagmans en woon in Amsterdam. Ik ben in 1961 in Limburg geboren en voel me in Amsterdam prima thuis.
Schilderen is niet mijn beroep, maar inmiddels wel mijn grote passie geworden. Een opleiding in deze richting heb ik nooit gehad en ben dus autodidact. Soms mis ik daardoor een stuk technische kennis, maar ik beleef een erg groot plezier in het zelf uitzoeken hoe het moet, met voor mij zeer verrassende en vooral verrijkende resultaten.
De grote uitdaging in het schilderen ligt er voor mij in om datgene wat ik zie, op mijn eigen manier neer te zetten op het doek. Soms verdwijnt de omgeving dan naar de achtergrond of komt juist het afgebakende van mijn blikveld in beeld. En soms is er gewoon het plezier in het doen waar ik op dat moment zin in heb. Dat kan dan van alles zijn.
In veel van mijn werken probeer ik een ruimte te laten ontstaan die rust uitstraalt en tegelijkertijd ruimte laat voor eigen interpretatie. Ik hou er van om zo mijn eigen verhaal neer te zetten en de beschouwer tegelijkertijd de ruimte te laten een eigen verhaal te laten maken. Dat hoeft dus niet hetzelfde te zijn als ik heb bedoeld. Ik voel me hiermee een soort van "story-teller" zonder dat meteen duidelijk is welk verhaal verteld wordt.
De grote uitdaging in het schilderen ligt er voor mij in om datgene wat ik zie, op mijn eigen manier neer te zetten op het doek. Soms verdwijnt de omgeving dan naar de achtergrond of komt juist het afgebakende van mijn blikveld in beeld. En soms is er gewoon het plezier in het doen waar ik op dat moment zin in heb. Dat kan dan van alles zijn.
In veel van mijn werken probeer ik een ruimte te laten ontstaan die rust uitstraalt en tegelijkertijd ruimte laat voor eigen interpretatie. Ik hou er van om zo mijn eigen verhaal neer te zetten en de beschouwer tegelijkertijd de ruimte te laten een eigen verhaal te laten maken. Dat hoeft dus niet hetzelfde te zijn als ik heb bedoeld. Ik voel me hiermee een soort van "story-teller" zonder dat meteen duidelijk is welk verhaal verteld wordt.
Een begrip dat me in deze context de laatste tijd erg bezig houdt is "Transitie".
De definitie van dit begrip is officieel: " Een transitie is een structurele verandering die het resultaat is van op elkaar inwerkende en elkaar versterkende ontwikkelingen". Alles heeft zijn plaats en ritme in de tijd. Het ene moment is "het" er en in volle omvang aanwezig. Het andere moment is het gewoon verdwenen en daarmee door velen vergeten en slechts voor sommigen een herinnering
De definitie van dit begrip is officieel: " Een transitie is een structurele verandering die het resultaat is van op elkaar inwerkende en elkaar versterkende ontwikkelingen". Alles heeft zijn plaats en ritme in de tijd. Het ene moment is "het" er en in volle omvang aanwezig. Het andere moment is het gewoon verdwenen en daarmee door velen vergeten en slechts voor sommigen een herinnering
De onderwerpen staan bij mij dus niet vast. Waarom is het ene blikveld belangrijk genoeg om vast te houden en het andere niet? Door vooral erg lang te kijken en met mijn ogen proberen te voelen, ontstaat uiteindelijk een schilderwerk dat een weergave van mijn werkelijkheid is geworden.